Hodowla krok po kroku

Poniżej przedstawiamy krótki, fragmentaryczny opis stosowanych w Europie zasad hodowli ślimaków jadalnych.

Hodowla ślimaków jest działalnością całoroczną. Istnieją dwie zasadnicze metody hodowli ślimaków – włoska i francuska. Zasadnicze różnice między tymi metodami wynikają z różnic klimatycznych prowadzonej hodowli. Generalnie można stwierdzić, że metoda włoska jest stosowana w hodowlach usytuowanych w krajach basenu morza śródziemnego. W pozostałych krajach europejskich stosuje się metodę francuską. Często spotykane są również hodowle łączące niektóre elementy tych metod.
Każda z metod hodowli ma swoje mocne i słabe strony. Nie ma metody idealnej.
Metoda francuska pozwala na uzyskanie większej wydajności z powierzchni parku hodowlanego, natomiast plusem metody włoskiej jest niższy nakład pracy i kosztów prowadzenia hodowli.

Bez względu na stosowaną metodę hodowlaną, w trakcie każdego sezonu można wydzielić odrębne etapy hodowli.

Kolejne, powtarzające się cykle hodowlane to:
- wylęg oseska z dorosłych ślimaków reproduktorów (małe ślimaki prosto po wylęgu ważą 0,002 – 0,004 gr/szt)
- pierwszy etap wzrostu. W tym czasie ślimaki gwałtownie przybierają na wadze, a ich początkowo twarda skorupka rozrasta się i staje się bardzo delikatna, łatwa do uszkodzenia
- chów właściwy, który trwa aż do osiągnięcia przez dany gatunek ślimaka wielkości handlowej oraz twardej muszli o wywiniętych brzegach. Wymogiem handlowym jest również brak uszkodzeń muszli.
- okres spadku aktywności reproduktorów, tzw. hibernacja, której celem jest przechowanie reproduktorów w dobrej kondycji po sezonie hodowlanym. W ten sposób zachowana jest ciągłość hodowli. Faza hibernacji reproduktorów wpływa pozytywnie na ich płodność w trakcie kolejnego sezonu hodowlanego.

Do prawidłowego rozwoju ślimaki potrzebują odpowiedniej wilgotności powietrza, odpowiedniej temperatury oraz pożywienia (ślimak jest zwierzęciem żyjącym w trybie nocnym, obojnakiem) i najwyższej jakości pożywienia.
W celu osiągnięcia oczekiwanych rezultatów hodowli parki hodowlane powinny być obsiewane roślinami, dającymi możliwość pozyskania ślimakom wszystkich niezbędnych im do prawidłowego rozwoju składników.
W obu przypadkach hodowli (metodzie włoskiej i francuskiej), wysiewa się rośliny zatrzymujące wilgoć przy ziemi i dające pożywienie. Roślinami tymi w naszych parkach są najczęściej: perko (rzepik), gryka, słonecznik, różne odmiany koniczyny.

Poza wcześniej wymienionymi najważniejsze z roślin, używanych do obsiewania naszych parków hodowlanych to:
- boćwina zielona 
- jarmuż i kapusta wloska
- rzepik/perko
- kończyna biała i czerwona (osłonowo)


Ważną sprawą jest również stosowanie płodozmianu (zmienianie składu mieszanek nasion, wysiewanych w parkach rok po roku). Takie zmiany umożliwiają zachowanie żyzności gleby.

 

Budowa parków hodowlanych

Każdy park powinien być wyposażony w ogrodzenie uniemożliwiające ucieczkę ślimaków, instalację zraszającą wraz z pompą i studnią, bariery uniemożliwiające penetrację parku nornicom oraz elektryczne zabezpieczenia anty ucieczkowe. Park hodowlany zazwyczaj jest podzielony na sektory, między którymi znajdują się ścieżki komunikacyjne, służące do obsługi parku.Ogrodzenie zewnętrzne zabezpiecza hodowlę od dostępu szkodników , jak również zabezpiecza  przed ucieczką ślimaków. Często grodzi się oddzielnie również każdy z sektorów w celu odseparowania ślimaków od ścieżek komunikacyjnych. Ułatwia to obsługę parku i zmniejsza straty.

Park hodowlany jest wyposażony w automatyczny system zraszający w celu zraszania zachowania odpowiedniego poziomu wilgotności w parkach hodowlanych. Zraszanie prowadzi się zazwyczaj wieczorem, w celu pobudzenia aktywności ślimaków i zachęcenia ich do żerowania.

Każdy park jest wyposażony w karmniki/palety, które służą ślimakom jako schronienie w dzień i na których żerują w nocy.

 

Zabudowania

Niezbędne budynki do prowadzenia pełnego cyklu hodowli to:

- chłodnia - służy do przetrzymywania zarówno stad zarodowych (reproduktorów) jak również ślimaków hodowlanych

- pomieszczenie reprodukcyjne - umożliwia prowadzenie reprodukcji (mnożenia ślimaków) w okresie od początku marca do końca kwietnia (musi być wyposażone w system oświetlenia, ogrzewania i nawodnienia)

- pomieszczenie służące do przechowywania jaj i wylęgniętych małych ślimaków (potocznie nazywa się je oseskami). Musi być ono wyposażone w system ogrzewania i oświetlenia.


- pomieszczenie do osuszania ślimaków   po zbiorze (sierpień-październik). Można wykorzystać  przewiewny tunel (lecz bez narażenia na promienie słoneczne). Do tego celu może służyć również wiata lub pomieszczanie gospodarcze. W każdym przypadku pomieszczenie wolne od wilgoci i nasłonecznienia. W tym przypadku należy układać ślimaki luzem w skrzyniach zabezpieczając ucieczkę, tak aby lekki ciepły powiew wiatru suszył ślimaki min. 6 dni. W tym czasie ślimaki wypróżniają się i w związku ze spadkiem wilgotności otoczenia chowają do muszli i zamykają ją delikatną błoną. W ten sposób ślimak zostaje prawidłowo przygotowany do procesu przechowywania, transportu i sprzedaży. Po wejściu w stan hibernacji ślimaki powinny być przetrzymywane w temperaturze +5 do +9 stopni Celsjusza. Z zachowaniem odpowiedniego poziomu wilgotności i wymiany powietrza w magazynie.

 

Zagrożenia w hodowli ślimaków


Do podstawowych zagrożeń w przypadku prowadzenia hodowli należą:
- stosowanie przez sąsiadów chemicznych środków ochrony roślin na sąsiadujących z hodowlą polach uprawnych (może to doprowadzić do całkowitego zniszczenia prowadzonej hodowli)
- wirusy, bakterie i mikroorganizmy zabijające ślimaki (brak skutecznych preparatów dla ślimaków przeciwko drobnoustrojom)
- ptaki krukowate (zabezpieczeniem mogą być tutaj drobne siatki rozwieszane nad sektorami ze ślimakami w parku hodowlanym, lub w przypadku metody francuskiej drewniane karmiki, pod którymi ślimaki znajdują schronienie)
- owady (brak skutecznych preparatów) – należy tak dobierać miejsce na park hodowlany, aby ograniczyć występowanie tego typu szkodników, lub zwiększać zasiedlenie w pobliżu parku naturalnych wrogów owadów (drobne ptaki, niestety niektóre z nich żywią się takż ślimakami).
- nornice, szczury (są dostępne preparaty, przeciwko gryzoniom, które podaje się bezpośrednio w wydrążone przez nie korytarze
- żaby (najlepszą metodą ze względu na ich duże zasługi w zwalczaniu owadów,  jest ich wynoszenie poza sektory ze ślimakami, ale pozostawianie ich w pobliżu parków hodowlanych).


ZamknijNa tej stronie internetowej wykorzystywane są pliki cookies zbierane do celów statystycznych i wykorzystywane do poprawnego działania serwisu www.
Warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies moża zmienić w ustawieniach przeglądarki - niedokonanie zmian ustawień przeglądarki jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na ich zapisywanie.